سو و شون

خرمم چون که شدم رسته از این عالم خاک

dokhtarelor1356 — Sun, 08 Mar 2009 09:24:25 GMT

خرمم چون که شدم رسته از این عالم خاک
ز خودی، پاک شدم وارد این وادی پاک

وجهه باقیه را باک چه باشد زهلاک
مرغ جان را ز هلاک تن خاکیست چه باک

چه شود بارخدایا تو شوی دادرسم
برهانی ز خطاهای هوای هوسم

من همان مرغ زیبای گویایم

dokhtarelor1356 — Sun, 18 Jan 2009 08:34:31 GMT

من همان مرغ زیبای گویایم
که هر بامداد بر لب پنجره
ظاهر می شوم،و همان مونسی هستم
که نمی توانی مرا بشناسی
شکوفه ای هستم که جهان تاریک تو را
روشن می کنم.
من همان برق جهانم،خورشید تابانم
که بر ذهن تو می تابم
همان صخره ی غلتانم
که بر فکر تو می آیم
افتان و خیزان
و ناگهان در زمانی ناشناخته
و مکانی دور افتاده
پیام شادی می آورم.
من همان عاشق ازلیم
همان نی ام بر لبان ناپیدایی که حدیث عشق را
بر تو می دمد،وبا تو می خرامد
به هر جا که می روی.
من همان گوش شنوایم بر قلب حساس تو
که ضربان و نوسان آن را می شناسد
اما تو نمی توانی مرا بشناسی
چشم دل باز کن و مرا بشناس.
من بازوی سوم توام،سایه ی دوم توام
همان سایه ی سفیدی که همه جا
با تو همراهم و هرگز تو را فراموش نمی کنم
اما قلب کوچک تو بر روی من باز نیست.
چشم دل باز کن و مرا بشناس.

عشق همیشه پا برجاست

dokhtarelor1356 — Mon, 10 Nov 2008 07:17:57 GMT

و اما عشق ...

پدر

dokhtarelor1356 — Sun, 27 Apr 2008 05:15:22 GMT

شب بود و ماه و اختر و شمع و من و خيال

خواب از سرم به نغمه مرغي پريده بود

در گوشه اتاق فرو رفته در سکوت

روياي عمر رفته مرا پيش ديده بود

در عالم خيال به چشم آمدم پدر

کز رنج چون کمان قد سروش خميده بود

موي سياه او شده بود اندکي سپيد

گفتي سپيده از افق شب دميده بود

از خود برون شدم به تماشاي روي او

کي لذت وصال بدين حد رسيده بود

دستي کشيد بر سر و رويم به لطف و مهر

چندسال ميگذشت مرا نديده بود

ياد آمدم که در دل شبها هزار بار

دست نوازشم به سر و رو کشيده بود

چون محو شد خيال پدر از نظر مرا

اشکي به روي گونه زردم چکيده بود

بازگشت دوباره

dokhtarelor1356 — Tue, 22 Apr 2008 06:33:02 GMT

سلام
سلامی چو عطر خوش نوبهاران
دوباره تصمیم گرفتم برگردم. دقیقا یک سال از تعطیلی وبلاگ می گذرد و در این مدت همراهان همیشگی با پیغامهای خوبشان در کنارم بوده اند. دوباهر آمده ام که بنویسیم. در این مدت فکر می کردم نیازی به نوشتن نیست ولی می بینم که همیشه تهی بوده ام و پوچ و چیزی مرا آزار می داد. از روزی که تصمیم به نوشتن گرفته ام شور و شعفی عظیم مرا در برگرفته است.

پس نیازمند همراهی سبزتان هستم.

خداحافظ دنیای سیاه گذشته

dokhtarelor1356 — Tue, 10 Apr 2007 09:39:46 GMT

از امروز دیگه نمی نویسم. همه روزهای سیاه گذشته ام را به فراموشی سپرده ام و زندگی جدیدی را آغاز نموده ام. مطمئناً ۱۷ ربیع الاول آغازی جدید برای من بود. روز سعادت و خوشبختی و ازدواج. از اینکه دیگه نمی تونم بنویسم ناراحتم. به این دلیل که دیگه نمی خوام روزهای تلخ گذشته رو به یاد بیارم. از همه دوستان عزیزی که در این مدت طولانی همراه و یاور همیشگی من بودند تشکر نموده و دست همه شان را می بوشم.

موفق و سربلند و پیروز باشید.

حرف شب عيد

dokhtarelor1356 — Thu, 15 Mar 2007 05:58:18 GMT

تو نيستي هفت سينم چيدن نداره

مي گن عيده ولي ديدن نداره

ببين قلبم شکست اما نترسي

ترقه بازي ترسيدن نداره

يکي خواستش دل و چيزي نگفتم

دل خالي که دزدين نداره

تو اين ديونه رو باز امتحان کن

ولي عاشق که سنجيدن نداره

مي گي شايد که خوابم رو ببيني

چشاي خيس که خوابيدن نداره

مي گم چشم تو باشه قبله من؟

مي گي چش که پرستيدن نداره

هواي چشمم امشب ابر ابره

وليکن ناي باريدن نداره

نگات کاش چشمه بود و مال من بود

حالا درياست و نوشيدن نداره

ازت خواستم بپرسم اما ديدم

جواب نه که پرسيدن نداره

سال نو بر همه دوستان عزيزمبارک باد شاد باشيد

گرد پیری

dokhtarelor1356 — Sat, 10 Feb 2007 04:22:18 GMT

یار با من بی وفایی کرد و رفت
باعث ویرانی ام گردید و رفت
خاک پایش من شدم اما چه سود؟
عاقبت بر روی من تف کرد و رفت
مثل باران بر تنش باریدم و
دانه های پاک من را چید و رفت
من جوان بودم ز آغازیم و او
گرد پیری بر دلم بارید و رفت
هر طلوع با یاد او گل چیدم و
او گل عمر مرا برچید و رفت

بدتر شد......

dokhtarelor1356 — Tue, 16 Jan 2007 05:58:14 GMT

هر چه کردم نشوم از تو جدا بدتر شد
از دل ما نرود مهر و وفا بدتر شد
مثلاً خواستم این بار موقر باشم
و به جای "تو" بگویم که "شما" بدتر شد
این متانت به دل سنگ تو تأثیر نکرد
بلکه بر عکس فقط رابطه ها بدتر شد
آسمان وقت قرار من و تو ابری بود
تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد
چاره دارو دوا نیست که حال بد من
بی تو با خوردن دارو دوا بدتر شد
روی فرش دل من جوهری از عشق تو ریخت
آمدم پاک کنم عشق تو را بدتر شد

چشم غزل ریز

dokhtarelor1356 — Tue, 09 Jan 2007 10:11:41 GMT

با نسیمی می رود عطر دلاویزش هنوز
مستم از پیمانه چشم غزل ریزش هنوز
بافه، بافه خاطراتم در نگاه مست او
می زند بر دار، قلبم را به آویزش هنوز
همچو یک پروانه در چشمان او می سوزم، آه
می شوم خاکستر از عطر دلاویزش هنوز
یوسف باغ نگاهش، مونس تنهاییم
چون زلیخا می شوم از عشق لبریزش هنوز
می پرم همچون کبوتر روی بام خاطرش
تا ببیند این منم آن مرغ شب خیزش هنوز
گر ز آه و درد و حسرت خاک و خاکستر شوم
باز هم گم می شود در باد پاییزش هنوز