سلام
سلامی چو عطر خوش نوبهاران
دوباره تصمیم گرفتم برگردم. دقیقا یک سال از تعطیلی وبلاگ می گذرد و در این مدت همراهان همیشگی با پیغامهای خوبشان در کنارم بوده اند. دوباهر آمده ام که بنویسیم. در این مدت فکر می کردم نیازی به نوشتن نیست ولی می بینم که همیشه تهی بوده ام و پوچ و چیزی مرا آزار می داد. از روزی که تصمیم به نوشتن گرفته ام شور و شعفی عظیم مرا در برگرفته است.

پس نیازمند همراهی سبزتان هستم.