خرمم چون که شدم رسته از این عالم خاک ز خودی، پاک شدم وارد این وادی پاک
وجهه باقیه را باک چه باشد زهلاک مرغ جان را ز هلاک تن خاکیست چه باک
چه شود بارخدایا تو شوی دادرسم برهانی ز خطاهای هوای هوسم
+
نوشته شده در یکشنبه هجدهم اسفند 1387ساعت 12:55 توسط الهام . ا
|
غم تنهايي من كوله باري است پر از غربت و درد كوله باري است پر از حرفهاي تلخ غم تنهايي من را چه كسي مي فهمد؟ شايد يك روز بيايي ز سر شوق و هوايم بكني و ببيني كه چه خاموش در آن سوي افق قلبم از اين همه درد آرام است پيكرم گرچه ميان مردمان نيست ولي روح من چشم در راه دعايي مانده است
