من همان مرغ زیبای گویایم
که هر بامداد بر لب پنجره
ظاهر می شوم،و همان مونسی هستم
که نمی توانی مرا بشناسی
شکوفه ای هستم که جهان تاریک تو را
روشن می کنم.
من همان برق جهانم،خورشید تابانم
که بر ذهن تو می تابم
همان صخره ی غلتانم
که بر فکر تو می آیم
افتان و خیزان
و ناگهان در زمانی ناشناخته
و مکانی دور افتاده
پیام شادی می آورم.
من همان عاشق ازلیم
همان نی ام بر لبان ناپیدایی که حدیث عشق را
بر تو می دمد،وبا تو می خرامد
به هر جا که می روی.
من همان گوش شنوایم بر قلب حساس تو
که ضربان و نوسان آن را می شناسد
اما تو نمی توانی مرا بشناسی
چشم دل باز کن و مرا بشناس.
من بازوی سوم توام،سایه ی دوم توام
همان سایه ی سفیدی که همه جا
با تو همراهم و هرگز تو را فراموش نمی کنم
اما قلب کوچک تو بر روی من باز نیست.
چشم دل باز کن و مرا بشناس.