غم تنهايي من
كوله باري است پر از غربت و درد
كوله باري است پر از حرفهاي تلخ
غم تنهايي من را چه كسي مي فهمد؟
شايد يك روز
بيايي ز سر شوق و هوايم بكني
و ببيني كه چه خاموش
در آن سوي افق
قلبم از اين همه درد آرام است
پيكرم گرچه ميان مردمان نيست
ولي
روح من
چشم در راه
دعايي مانده است

---