خیلی وقته دلتنگم. نمی دونم چرا. اما احساس پوچی می کنم. حس می کنم توی این چند سال اخیر که عاشقانه عشق می ورزیدم، کسی منو زیر پاهاش له کرده. کسی جواب عشقمو نداده، کسی خالصانه دوستم نداشته. همه می گن این سندرم که دوباره سراغت اومده، باید دارو درمانی رو و روان درمانی رو دوباره شروع کنی، اما خودم می دونم که اینجوری نیست. از چیزی دلخورم، از کسی ناراحتم، اما نمی دونم چیه و کیه؟ هر کی هست و هر چی هست بهش می گم خیلی رذلی و پست که عشقمو زیر پا گذاشتی، دلم و شکستی و رفتی. منی که عاشقانه دل به تو داده بودم. تو رفتی بدون اینکه نیم نگاهی پشت سرت بندازی، منو گذاشتی با همه خاطراتت. شاید دیگه نیایی، شاید باز هم پشیمون برگردی و معذرت خواهی بکنی. اما این بار دیگه نمی بخشمت. ۳۰ سال بخشیدم این آخرش بود، دیگه نمی بخشمت. دیگه نمی خوام خوب باشم، دیگه نمی خوام به همه احساسم رو منتقل کنم، دیگه نمی خوام کسی از اینکه دوستش دارم لذت ببره و بعد منو بازیچه بگیره.  بهت می گم:خدا کنه که حسرت خوشی به قلبت بمونه، .....