وحشی بافقی

چهار شنبه است و باز ديدار تو، اين چندمين هفته دوري است؟ چهارشنبه ۱۹/۲/۱۳۷۵ هیچگاه فراموش نخواهد شد.
گام هايم كه تو را در آن فاصله دور باور ندارند، اشتياقي هم از خود نشان نمي دهند. منهم اصراري ندارم كه تو را در همين نزديكي ديده ام. بارها كه چگونه مرا با تمام مهرت احاطه كرده اي. در اين دنيايي كه خود مي داني در نوسان اتفاقات تنها سهم من انتظار روزي ديگر است...
چهارشنبه است باز، نمي خواهم باز با آن اسم نقش بسته بر سنگت كه هيچ شباهتي به تو ندارد روبرو شوم و در نهايت عجز از ديگري بخواهم كه اشك نريزد و يا پاسخ نگاههاي سرزنش باري كه مرا به بیعرضگي متهم كرده اند را با سكوت و خيره شدن به دور دستهاي خالي بدهم. آنها غافل از اين هستند كه من در سكوت اشك مي ريزم. دلم تنگ پاگرد پله هاي منتهي به پشت بام است. دلم هواي كبوترهاي زيبا و قناري ها را كرده است. دلم راه ناتمام رسيدن به تو و نگاه منتظرت را مي خواهند و بي نهاني مي گويم كه دلم تو را مي خواهد.
هميشه نهايت دلتنگي ام در تو خلاصه مي شد و باز مثل هميشه بعد از تو، به دل اميد واهي مي دادم كه در روزهاي نه چندان دور باز به خانه ات مي آيم. اما اين بار...
مي دانم كه مي داني...
ديگر در تمام دنياي من پاگرد پله اي نيست كه بتوان بر آن نشست و برايت گريه كرد. ديگر پشت بامي پيدا نمي شود كه آن را ميعادگاه ديدار تو قرار دهم. ديگر خانه اي نيست كه باز بگويند تو با تمام قدرت پدرانه ات، با تمام خستگي شبانه ات آن را ساخته اي. لعنت به تمام تيشه هايي كه عشق را نمي فهمند.
حال من مانده ام . اين بار چهار شنبه ای دیگر مصادف با روز پدر. بدون تو كه نمي داني كجايي، كه نيستي. نمي دانم با اين همه دلتنگي مزمن چه كنم. گريه علاج نيست، مسكن است.
خدايا چرا هيچ كس نمي فهمد كه آرام بخش ها درمان نمي كنند.

در رویا زندگی می کنم من
و هر روز 
شروع می کنم شعری تازه را
و با اقاقیها و با پرستوها
رازها دارم هر روز
و رویا تنها هنر آزادی است
تنها مفر زندگی

با رویا زندگی می کنم من
هر شب
در قصه ای تازه
هر شب
در ستاره ای تازه
و هر شب من مسافر تنهایی ام
و هر طلوع غریب، غریبه
رویاهایم کودکانه اند
به اندازه شعرهایم
دشت شقایق را
قصر نورانی نور را
گلهای یاسمن را
همه را در شعرهایم می توان یافت

در رویا زندگی می کنم
و وجود من، همه رویایی است
تنهاترین شقایقم
در دشت بی گل

در رویا زندگی می کنم من
در رویا

نام تو را آورده ام دارم عبادت می کنم
گرد نگاهت گشته ام دارم زیارت می کنم
دستت به دست دیگری از این گذشته کار من
اما نمی دانم چرا دارم حسادت می کنم
گفتی دلم را بعد از این دست کس دیگر دهم
شاید تو با خود گفته ای دارم اطاعت می کنم
رفتم کنار پنجره دیدم تورا با ...بگذریم
چیزی ندیدم!اینچنین دارم رعایت می کنم
من عاشق چشم تو ام تو مبتلای دیگری
دارم به تقدیر خودم چندیست عادت می کنم
تو التماسم می کنی جوری فراموشت کنم
با التماس اما تو را به خانه دعوت می کنم
گفتی محبت کن برو، باشد خداحافظ ولی
رفتم که تو باور کنی دارم محبت می کنم