مطمئناً اگر از شما بپرسند اولین سفیر زن ایران کی بود، نمی دونید. شاید تعداد کمی بدونن. من هم خودم تا چند روز پیش نمی دونستم.
اولین سفیر زن در ایران، زنی است هنرمند و جگر آور که برای اولین بار در تاریخ سفارت، به دیدار مهاجم سرزمین خود <سام نریمان> پدر <زال رز> می رود. چنان با لطف بیان و سخن های نغز و دلپذیر موافقت او را در آشتی دادن دو سرزمین به دست می آورد که از وقوع جنگی بزرگ و خانمانسوز پیشگیری می کند و او کسی نیست جز سیندخت همسر مهراب شاه کابل، مادر رودابه و مادربزرگ رستم.
سیندخت در دلیری، درایت، چاره اندیشی، سخنوری، اندیشه و سیاست چنان مشهور و شایسته ستایش است که لقب اولین سفیر زن و سفیر صلح در ایران باستان را به خود اختصاص داده است.

من چند روزی بود که نیومدم آپدیت بکنم و این به خاطر زلزله های چند روز اخیر بود. خیلی لحظات جالبی است. وقت و بی وقت نمی کند. هر ساعتی که دلش بخواهد همه ما را تکان می دهد. الان حس و حال مردم بم را درک می کنم. آنها هم پس لرزه های زیادی داشتند و بعد آن فاجعه عظیم به وقوع پیوست. ما هم فعلا منتظر و چشم به راهیم.
معلوم نیست چه ساعتی ویران شویم ولی دوست دارم که این ویرانی شب باشد و موقع خواب. چون کمتر کسی متوجه مرگ خود می شود.

به امید آن روز

بخوان شعری که بیجان جان بگیرد
                                  دل پر درد من درمان بگیرد
چو بلبل نغمه خوانی کن که از شوق
                                  سپاه گل برایت سان بگیرد
شده آواز، این دل در هوایت
                                  بیا شاید سر و سامان بگیرد
چنان سَر دِه شرود عاشقی را
                                  که داد از مرغ خوش الحان بگیرد
به عمرت ناز کم کن، پنجه مرگ
                                  عنان زندگی یک آن بگیرد
نقاب از روی زیبایت برافکن
                                  که غیضت عاشقان یکسر بگیرد
شتاب و عشق و حسن و بی خیالی
                                  گذشت عمر از انسان بگیرد
دمی این چرخ بر کامم نچرخید
                                  همان به عمر من پایان بگیرد

شرجی تر از باران برایت گریه کردم
                                     هر شب نشستم در عزایت گریه کردم
با آنکه آغوشم تهی بود از خیالت
                                     هق هق به روی شانه هایت گریه کردم
روی تمام خاطراتم غم نشسته
                                     تشنه برای گونه هایت گریه کردم
دل را به دریا می زدم از شوق دیدن
                                     در غربت گنگ صدایت گریه کردم
تنها نشستم در حصار بی قراری
                                     بی تاب در حال و هوایت گریه کردم
یادش به خر آن لحظه ها خیس دیروز
                                     وقتی که من هم پا به پایت گریه کردم

ابری رسید
چهره درخت از شعف شکفت
دلشاد شد و گفت:
« ای ابر، ای اشارت باران!
آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟»

غرید ابر تیره
برقی جهید
و چوب درخت کهن بسوخت.

بخند تا بسپارم به خنده ات؛ جان را
                                  بگو که بشنوم آواز جویباران را
به قاب پنجره ای شکسته می مانم
                                  که خیره می نگرد آسمان عریان را
مگر شبی که نباشی؛ به باد بسپارم
                                  ورق ورق به تباهی دل پریشان را
مگر به دیدن تو؛ ور نه بر نمی دارم
                                  نگاه زل زده بر خلوت بیابان را
به زاد روز عزیزی که دوستش دارم
                                  بهار می شمرم؛ روزهای آبان را
منی که این همه دلتنگ دستهای توأم
                                  چگونه چاره کنم باد و برگ ریزان را
گلوی کوچک پاییز گرفته است؛ بیا
                                  که بشنویم دوباره صدای باران را

وقتی که با خیال تو مانوس می شوم
لبخندهای عاری از افسوس می شوم
شبهای بی ستاره من؛ با حضور تو
من خود برای چشم تو فانوس می شوم

                                    بیداری شگرف مرا رنج می دهد
                                    امشب اسیر خواب تو ـ کابوس ـ می شوم
                                    بین هزار بغض گلو؛ بارها سکوت
                                    آهنگ غم گرفته ناقوس می شوم

                                                           یک جاده حرف پشت سرت بود و این میان
                                                           من در غبار راه نو پابوس می شوم
                                                           خود را کنار می کشی از چشمهای من
                                                           چون اشک در نگاه تو ملموس می شوم


                              فردا طلوع یک نفر از دست می رود
                         فردا غروب از همه مأیوس می شوم